هرز ميشوم
وقتي به گذشته فکر ميکنم،
هيچ ميشوم.
گيج ميشوم
به خاطرات کهنه ام که ميرسم،
سست ميشوم.
ازخودم
از تو و تمام لحظه هاي مرده ام
رها نميشوم.
به هيچ جا
به هر کجا که ميروم.
به جهنم که خُرد ميشوم،
به درک که لاشه ام
زير خاک اين زمين بو گرفته نيست ميشود
کي ام؟؟
تف به هرآنچه که آرزويشان کرده ام
و حسرت داشتنشان را
قاب کرده
به ميخ طعنه از ديوار دل آويخته ام.
تف به تمام بايدهايي که هرگز نبوده اند،نيستند؛
به تمام خاطرات کهنه ام،
و گلايه هايم که بوي تعفن گرفته اند،
و بغضهايم که چرک کرده اند.
همين آخر گفته باشم:
«حوصله خودم يکي را اصلا ندارم».
***********
به اینجا که میرسم دوست دارم به کلبه خودم سرزمین کلام های جاویدان و ساده و بی آلایش مصدق
برم و جام لحظه های غم و غربت و تنهایی و حسرتم رو با اشعار اون سر بکشم...
حمید این دفعه هم منو به یک دنیا احساس سادگی و پاکی دعوت کرده...
حمید خیلی خوب بلده حرف دلمو بزنه و شاید به همین خاطره که این همه عاشقشم...
**********
تو به اندازه ي تنهايي من خوشبختي
من به اندازه ي زيبايي تو غمگينم
چه اميد عبثي
من چه دارم كه تو را در خور ؟
هيچ
من چه دارم كه سزاوار تو ؟
هيچ
تو همه هستي من ، هستي من
تو همه زندگي من هستي
تو چه داري ؟
همه چيز
تو چه كم داري ؟ هيچ
بي تو در مي ابم
چون چناران كهن
از درون تلخي واريزم را
كاهش جان من اين شعر من است
آرزو مي كردم
كه تو خواننده ي شعرم باشي
راستي شعر مرا مي خواني ؟
نه ، دريغا ، هرگز
باورم نيست كه خواننده ي شعرم باشي
كاشكي شعر مرا مي خواندي
بي تو من چيستم ؟ ابر اندوه
بي تو سرگردانتر ، از پژواكم
در كوه
گرد بادم در دشت
برگ پاييزم ، در پنجه ي باد
بي تو سرگردانتر
از نسيم سحرم
از نسيم سحر سرگردان
بي سرو سامان
بي تو - اشكم
دردم
آهم
آشيان برده ز ياد
مرغ درمانده به شب گمراهم
بي تو خاكستر سردم ، خاموش
نتپید ديگر در سينه ي من ، دل با شوق
نه مرا بر لب ، بانگ شادي
نه خروش
بي تو ديو وحشت
هر زمان مي دردم
بي تو احساس من از زندگي بي بنياد
و اندر اين دوره بيدادگريها هر دم
كاستن
كاهيدن
كاهش جانم
كم
كم
چه كسي خواهد ديد
مردنم را بي تو ؟
بي تو مردم ، مردم
گاه مي انديشم
خبر مرگ مرا با تو چه كس مي گويد ؟
آن زمان كه خبر مرگ مرا
از كسي مي شنوي ، روي تو را
كاشكي مي ديدم
شانه بالازدنت را
بي قيد
و تكان دادن دستت كه
مهم نيست زياد
و تكان دادن سر را كه
عجيب !عاقبت مرد ؟
افسوس
کاش مي ديدم