.

یه پایان تلخ بهتر از یه تلخی بی پایانه! تمام نجات غریقهای دنیا را خبر کنید من در خود غرق شدم...

اخطار !

کسانی که من رو از نزدیک

میشناسن میدونن چطور آدمیم و

کسانی که نمیشناسن هم چون

نمیشناسن نیازی نمیبنم که بهشون

راجع به مطالم توضیح بدم پس در

هر حالت محکوم به سکوتم!

اما

تو که به خاطر سرگرمی

تازه وارد وبلاگم شدی

یادت باشه

اینجا آخر

برزخه از همون راهی

که اومدی برگرد که وقت

گرانبهاتو مفت از دست ندی...

قانون تصاحب شاید این است :تو صاحب آرزویی باشی که تعبریش برای دیگریست... !

حالا دیگر

نه از حادثه خبری هست

و نه از اعجاز آن چشم های آشنا

از دلتنگی ها هم که بگذریم

تنهایی

تنها اتفاق این روزهای من است...

دستهایم را بسته اند

هوا انقدر داغ است که حتی

خیال نفس کشیدن هم

روحم را ذوب میکند

صدای غل غل دیگ های جوشان

سیاه و چشم های وحشت زده ی من

در انبوه نگاه های کثیف

و سنگین گم شده اند

نگهبانان کوری که

چشم هایشان در زیر پاهایشان

است به سویم می آیند

نجواهای شومی از پیکرهای

چروکیده شان به گوش میرسد

گویا برای آمدنم به این سو می آیند!

دست و پاهایم بسته است

توان فرار نیست کاری نمیتوانم

انجام دهم

اما !اما نه اینان هم اشتباه کرده اند

گوشهایم هنوز میشنود

چشم هایم میبنند و من

با اندیشه هایم روحم را فراری میدهم

هنوز چند وجب فرصت باقی است

لحظه وداع با روح جوانم در تندباد

گام های ارواح خبیث شتابان میگذرند

دیگر نای بدرقه ندارم

خود را برای رفتن مهیا کرده ام

بر میخیزم بی آنکه مقاومتی

کرده باشم با آنها به سمت

دیگ ها روان میشوم

از دیگ ها بوی آشنایی به

گوش میرسد

آری

این بوی سوختگی همان

عطر آرزوهای خسته و نافرجام

جوانی من است که در

گرداب گداخته زمان میسوزند

و خاکستر میشوند

نگاهی به پشت سر میاندازم

خیالم راحت است چون روحم

از تیررس نگهبانان

عاصی روزگار خارج شده است

چشم هایم را میبندم و

بی درنگ خود را در اعماق

زمان میاندازم

خداحافظ جوانی...

خوبم...

درست مثل مزرعه ای که

محصولش را ملخ ها

خورده اند

دیگر نگران داس ها نیستم....

تنها سر مزار خودم

گریه میکنم

دارم به حال زار خودم

گریه میکنم

از ساعت دوازده شب

نشسته ام

تا ساعت چهار خودم

گریه میکنم

تکرار میکنی که

نمیخواهی ام و باز

دارم به انتظار خودم

گریه میکنم!

از دید تو حماقت محض

است کار من!

من هم فقط به کار خودم

گریه میکنم

گفتم چقدر دوس...

نوشتی که صبر...نه

بر طاقت ندار خودم

گریه میکنم!

رنگین کمان خاطره باران

هفت شهر

بر این خزانبهار!خودم

گریه میکنم

از ابتدای قصه ی عشقم

کنارمی

حالا به حکم دار خودم

گریه میکنم

در جزر و مد عشق تو

در گل نشسته ام

تنها سر مزار خودم

گریه میکنم

دارم به گریه میکنم

و گریه میکنم

از تو, به تو ,بدون تو ,

تو!گریه میکنم

من من؟يا من تو؟ .