دلم براي كسي تنگ است

 

كه آفتاب صداقت را

 

به ميهماني گل هاي باغ مي آورد

 

وگيسوان بلندش را

 

     - به بادها مي داد

 

و دست هاي سپيدش را

 

     - به آب مي بخشيد

 

دلم براي كسي تنگ است

 

كه آن دونرگس جادو را

 

به عمق آبي درياي واژگون مي دوخت

 

و شعرهاي خوشي چون پرنده ها مي خواند

 

دلم براي كسي تنگ است

 

كه همچو كودك معصومي

 

دلش براي دلم مي سوخت

 

و مهرباني خود را

 

     - نثار من مي كرد

 

دلم براي كسي تنگ است

 

كه تا شمال ترين شمال

 

و در جنوب ترين جنوب

 

     - درهمه حال

 

هميشه در همه جا

 

     - آه با كه بتوان گفت

 

كه بود با من و

 

     - پيوسته نيز بي من بود

 

و كار من زفراقش فغان و شيون بود

 

كسي كه بي من ماند

 

كسي كه با من نيست

 

كسي ...

      - دگر كافي ست.

 

حميد مصدق